0

Jak rzucić wyzwanie zawodnikom sportów walki

  • 25 października, 2022

W tym artykule przyjrzymy się umiejętnościom i taktyce stosowanej przez zawodników sportów walki. Przyjrzymy się jak łamać i przywracać symetrię, jak uderzać i chwytać oraz jak używać broni. Poza tym przyjrzymy się również implikacjom dla przyszłych badań i praktyki w sportach walki.

Uderzanie, chwytanie i używanie broni

Sporty walki wiążą się z wieloma wysokimi wymaganiami percepcyjnymi i afektywnymi. Aby dobrze wypaść, zawodnicy muszą być świadomi granic swoich działań, przewidywać ruchy przeciwnika i reagować w odpowiednim czasie i w skoordynowany sposób. Ponadto, muszą badać i analizować swoje spostrzeżenia i poznanie.

Kilka badań ujawniło znaczenie percepcyjnej wiedzy w walce. Chociaż percepcyjny aspekt walki został szeroko zbadany, interakcja pomiędzy poszczególnymi sportowcami została w dużej mierze pominięta.

Konkretnie, prędkości kroków wokół krytycznych odległości interpersonalnych zostały zidentyfikowane jako potencjalny parametr porządku w sportach walki. Względna faza zachowania krokowego została również zaproponowana jako stabilizująca cecha systemów interpersonalnych.

Innym ważnym czynnikiem w opisie efektów walki jest względna wielkość dystansu działania. Aspekty względnego dystansu obejmują prędkość, orientację i wysokość. Zmienne te są niezbędne w zrozumieniu affordances walki.

Eksperci mają znacznie wyższy poziom świadomości własnych granic działania niż nowicjusze i wydają się dokładnie postrzegać granice działania przeciwnika. Wynika to z faktu, że są lepiej wyposażeni do działania w obrębie regionów meta-stabilnych.

Różne style walki, w tym japońskie sztuki walki, opierają się na wykorzystaniu technik grapplingu. Grappling pozwala wojownikom na uzyskanie przewagi bez zadawania obrażeń przeciwnikowi. Jest on również używany do ustawiania technik uderzeniowych.

Jak sam tytuł wskazuje, możliwe jest również wykonanie uderzenia w pozycji stojącej. Uderzenie może być połączone z grapplingiem, tworząc potężną kombinację obronną. Jednak aby wykonać technikę punktową, ciało musi być ustawione w odpowiedniej pozycji.

Wreszcie, kluczowym wyzwaniem naukowym w sportach walki jest powiązanie ruchu dyskretnego z działaniem rytmicznym. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku bojowników, którzy muszą stale dostosowywać swoje zachowania i poznania, aby sprostać wymaganiom gry.

Łamanie i przywracanie symetrii

Jako fan sztuk walki, zawsze jestem na tropie najlepszej metody treningowej dla moich ciężko zarobionych dolarów. Jednak najważniejszym składnikiem jest osoba, która mnie trenuje. Na szczęście jest wiele firm do wyboru, ale ja jestem wybredny. Kluczem do sukcesu jest dobrze ułożony i odebrany plan treningowy. Nie jest on tani, ale jest wart swojej ceny. Nie ma lepszego uczucia niż świadomość, że jesteś we właściwych rękach. Aby było jeszcze lepiej, otrzymujesz trening, który jest zarówno zabawą, jak i wyzwaniem. Dodatkowo, na pewno zobaczysz wielu swoich ulubionych zawodników śliniących się na ten sam trening. Oczywiście nie wszyscy zawodnicy są po twojej stronie, więc będziesz musiał wykonać kilka manewrów własnych. Na szczęście wszystko to kwestia mądrego treningu i cierpliwości. W końcu zostaniesz zwycięzcą.

Na przykład, jeśli jesteś od dawna miłośnikiem sztuk walki, prawdopodobnie słyszałeś już o klompkin klompkin. W końcu dobry trener sztuk walki nie będzie miał nic przeciwko dodatkowym przebiegom na oponach. Dzięki temu Twoje opony będą w najlepszej formie, a Ty będziesz mógł poświęcić całą swoją uwagę zadaniu.

Wstrząsy i urazy głowy

Sportowcy rywalizujący w sportach walki są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia urazów głowy. Obrażenia mogą być spowodowane bezpośrednim uderzeniem w głowę, ale mogą też powstać w wyniku urazu podkorowego. Urazy te są mniej poważne niż wstrząśnienia mózgu.

U sportowców uprawiających sporty walki prawdopodobnie wystąpią pourazowe uszkodzenia mózgu i następstwa neuropsychiatryczne. Niektóre z tych stanów obejmują przewlekły zespół pourazowy, dementia pugilistica i przewlekły pourazowy ból głowy.

W przeciwieństwie do sportów nie związanych z walką, zawodnicy sportów walki mogą powrócić do rywalizacji po wstrząśnieniu mózgu tylko po uzyskaniu zgody lekarza. W rzeczywistości większość organizacji sportów niekombatanckich posiada protokoły dotyczące wstrząsu mózgu wymagające oceny przez pracownika służby zdrowia.

Długoterminowe skutki wstrząsu w sportach walki są nadal niejasne. Wielu sportowców doznało przewlekłych urazów mózgu, ale potrzeba więcej badań, aby zidentyfikować przyczyny i opracować skuteczne metody leczenia. Dopóki nie wiadomo więcej, organizacje sportowe muszą być czujne w kwestii wstrząsów.

Jedną z najbardziej popularnych form sportów walki jest boks. Boks jest najbardziej zbadanym ze sportów walki i pozostaje kulturowym punktem odniesienia dla akceptowalności gwałtownych urazów głowy.

Sukces boksu doprowadził do wzrostu świadomości na temat przewlekłej encefalopatii urazowej (CTE). CTE to postępujące zaburzenie neurodegeneracyjne związane z powtarzającymi się urazami mózgu. U pięciu byłych graczy NFL zdiagnozowano CTE po doznaniu wstrząsu mózgu.

Wiele organizacji sportów niekombatanckich opracowało komputerowe protokoły badania NP. Chociaż nie są one tak wszechstronne jak formalne testy NP, mogą zapewnić dokładny obraz stanu poznawczego sportowca.

Chociaż nie ma pisemnych konsensusów dotyczących postępowania ze sportowcami sportów walki, Stowarzyszenie Lekarzy Ringside (ARP) opracowało konsensus oparty na najnowszych badaniach medycznych i najlepszych praktykach. Zalecają oni, aby wszyscy zawodnicy sportów walki byli oceniani pod kątem wstrząsu mózgu.

Badania nad umiejętnym zachowaniem w sportach walki

Sporty walki wiążą się z wysokimi wymaganiami afektywnymi, poznawczymi i percepcyjnymi oraz wymagają starannej kontroli parametrów spatiotemporalnych. W związku z tym zawodnicy muszą aktywnie studiować swoje działania i stale dostosowywać swoje zachowanie do działań przeciwnika.

Kluczowym wyzwaniem dla badań nad sportami walki jest zrozumienie, jak dyada sportowców samoorganizuje się, by działać optymalnie na poziomie globalnym. Perspektywa dynamiki ekologicznej oferuje obiecujące podejście.

Badania nad sportami walki skupiły się na dwuwymiarowych modelach rozwoju umiejętności. Badania te generalnie zaniedbywały interpersonalne aspekty walki.

Jednak ostatnie badania nad umiejętnościami w sportach walki odeszły od analiz na poziomie indywidualnym w kontrolowanych warunkach i zmierzają w kierunku zrozumienia zachowań reprezentacyjnych. Ten artykuł omawia niektóre z wyzwań i implikacji nowego podejścia do wydajności sportów walki.

W sportach walki sportowcy nieustannie przełączają się między atakiem a obroną. Aby skutecznie wykonywać techniki punktowe, muszą starannie kontrolować ułożenie ciała. Muszą również być wrażliwi na granice akcji.

Aby zrozumieć dynamikę tej interakcji, naukowcy badali dynamikę dwóch walczących ze sobą zawodników. Wykazano, że eksperci grający w kendo samoorganizują się, aby utrzymać krytyczny dystans 2,7-2,8 metra między sobą a przeciwnikami.

Eksperci w walce są również w stanie współadaptować własne działania do zachowań przeciwników. Badania eksperymentów bojowych in-situ również stwierdziły te efekty.

Chociaż badania te zasugerowały pewne istotne różnice pomiędzy dyadami ekspertów i nieekspertów, nie pozwalają one na jasny opis interpersonalnej synchronizacji dwóch walczących osób. Tym samym nie jest jasne, w jaki sposób interakcja pomiędzy dwoma bojownikami może być uznana za dyadę pojedynczego układu dynamicznego. Niemniej jednak, ustalenia te doprowadziły do stworzenia agendy badawczej dla dalszych badań.

Implikacje dla przyszłych badań i praktyki sportów walki

Obecnie sporty walki są bardzo popularne i śledzą je miliony ludzi na całym świecie. To zainteresowanie skłoniło większą liczbę naukowców do badania tego zjawiska. Badania nad sportami walki dotyczą fundamentalnych pytań dotyczących uczenia się, percepcji i działania. Dotyczą one między innymi tego, w jaki sposób sportowcy są w stanie przewidywać i reagować na działania swoich przeciwników.

Eksperci sportów walki są w stanie przewidzieć ruchy przeciwnika poprzez monitorowanie kilku źródeł informacji. Eksperci mogą wykorzystać te informacje do zaplanowania bardziej efektywnej odpowiedzi na nadchodzący atak.

Dokładność odpowiedzi jest określona przez kilka czynników, w tym rodzaj ataku, czas reakcji i doświadczenie sportowca. Eksperci często wykonują pivot wizualny, który umożliwia im wydobycie istotnych informacji wizualnych z widzenia peryferyjnego. Często stosują również strategie fiksacji spojrzenia.

Oprócz tych umiejętności, sportowcy walki muszą dokładnie kontrolować swoje parametry przestrzenne i czasowe. Aby to zrobić, muszą być skłonni do działania w obrębie meta-stabilnych regionów w pobliżu granic akcji.

Jednym z kluczowych percepcyjnych ograniczeń możliwości działania jest odległość między atakującym a przeciwnikiem. Wykonanie akcji w odpowiedniej odległości jest niezbędne do skutecznej obrony technik punktowych.

Ponadto, sportowcy walki muszą być w stanie przełączać się pomiędzy atakiem a obroną. Często zawodnik będący w tyle na punkty wykona atak podczas ostatnich sekund meczu.

Badacze sportów walki opracowali ostatnio model pozwalający zrozumieć interakcję percepcji i działania. Model ten dostarcza wskazówek dla treningu i przyszłych badań.

Perspektywa dynamiki ekologicznej oferuje obiecujące podejście do zrozumienia i poprawy wydajności sportów walki. Sugeruje ona, że bardziej rozproszone i holistyczne podejście do sprawności i uczenia się jest bardziej odpowiednie niż poszukiwanie indywidualnych umiejętności u sportowców walki.

Podobne tematy